Artykuł był inspirowany tekstem
https://matyovk.hu/en/local-history/past-and-present-of-mezokovesd/
Źródło: Biblioteka Miejska w Mezőkövesd (Węgry)
Węgierski haft matyó nabrał gęstych wzorów w dziewiętnastym wieku
Posłuchaj rozmowy Muxio i Muzci:
Muxio: Muzciu, na Węgrzech haftuje się tak gęsto, że tkanina prawie znika pod kwiatami!
Muzcia: Muxio, tak. Węgierski haft matyó pochodzi głównie z Mezőkövesd na północy kraju. Sama grupa matyó ukształtowała się w osiemnastym i dziewiętnastym wieku, a wzór na tkaninach zgęstniał dopiero później.
Muxio: Jak ten haft wyglądał na początku?
Muzcia: Najpierw haftowano tylko końce prześcieradeł, zwykłą czerwoną i niebieską nicią. Potem doszły kolejne kolory.
Muxio: A kiedy wzory stały się tak gęste?
Muzcia: Od lat siedemdziesiątych dziewiętnastego wieku zaczęto przenosić na płótno sposób znany z haftu na skórze. Motywy wypełniały prawie całe pole. Najpierw znów czerwień i błękit, później jako barwa uzupełniająca pojawiła się żółć.
Muxio: Jakie kwiaty się tam powtarzają?
Muzcia: Typowe są róża matyó, róża sercowa, tulipany, liście i pąki. Układały je tak zwane pisarki wzorów, które rysowały kompozycję z wyczucia, zanim igła poszła w płótno.
Muxio: To brzmi jak rysunek, tylko nitką.
Muzcia: Właśnie. Najpierw wolna kreska na tkaninie, potem gęsty, barwny wypełniacz, aż prawie nie widać tła.
Muxio: Ja bym już przy pierwszej róży się pogubił w płatkach.
Muzcia: Dlatego ktoś najpierw „pisał” wzór, a dopiero potem go haftowano, żeby kwiaty zeszły się równo.
Muxio: I ten styl wyszedł z jednego miasteczka?
Muzcia: Tak. Z Mezőkövesd, a tradycja obejmuje też okolicę. To lokalny, bardzo rozpoznawalny haft węgierski.
Muxio: Od skromnych końców prześcieradła do całego ogrodu na płótnie.
Muzcia: Muxio, ta historia jest o tym, jak haft z Mezőkövesd zgęstniał i nabrał kolorów, nie o jednym gotowym stroju z wystawy.
Artykuł powstał przy pomocy AI Grok.