Artykuł był inspirowany tekstem
Źródło: Guinness World Records (Australia)
Sto dwadzieścia dwa i cztery dziesiąte decybela: okrzyk herolda z Australii
Posłuchaj rozmowy Muxio i Muzci:
Muxio: Muzciu, herold z Australii krzyknął tak głośno, że mój dzwonek do drzwi schował się ze wstydu!
Muzcia: Muxio, to prawda. Joseph McGrail-Bateup z Canberry ma rekord najgłośniejszego okrzyku mężczyzny: sto dwadzieścia dwa i cztery dziesiąte decybela. Wynik zaliczył w maju.
Muxio: Sto dwadzieścia dwa i cztery dziesiąte? To głośniej niż moje „jestem w domu” po zakupach!
Muzcia: Jest oficjalnym heroldem miejskim Canberry od dwa tysiące siedemnastego roku. Okrzyki ogłasza też w sąsiednim Queanbeyan.
Muxio: Czyli głos to jego narzędzie pracy, nie tylko jednorazowa próba.
Muzcia: Tak. W zawodach heroldów używa się wezwania „oyez, oyez”. Do rekordu wybrał jednak razem z córką słowo „now”, bo lepiej niosło głośność.
Muxio: Najpierw tradycyjne wezwanie, potem jedno krótkie słowo jak dzwon.
Muzcia: W dwa tysiące dwudziestym czwartym roku wygrał konkurs na najgłośniejszy okrzyk wynikiem dziewięćdziesięciu ośmiu decybeli. Potem sięgnął po rekord świata.
Muxio: A jako dziecko wcale nie był głośny.
Muzcia: Sam mówi, że był cichym, nieśmiałym chłopcem. Głos wyćwiczył w teatrze, gdzie występowało się bez mikrofonu.
Muxio: Z cichej ławki na plac, gdzie słychać go z daleka.
Muzcia: Właśnie tak opowiada tę drogę. Ma też dawniejszy rekord w łucznictwie, ale tym razem do księgi wpisał się głosem.
Muxio: Jedno słowo, a całe miasto mogłoby się odwrócić.
Muzcia: Tak. Krótki okrzyk, równy pomiar i tytuł najgłośniejszego mężczyzny. Joseph mówi, że sam by tego sobie nie wyobraził.
Muxio: Ja na początek zawołam spokojne „jestem” z progu, bez zawodów.
Muzcia: Muxio, jedno spokojne zawołanie wystarczy na początek. Rekordowy okrzyk zostawmy Josephowi.
Artykuł powstał przy pomocy AI Grok.