Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, rzucając ciepłą, złotą poświatę na kolorowe ulice Cartageny, Araceli Romero stałego zachwycona chwilą jaka się dziej. Rozpoczął się coroczny karnawał, przynosząc ze sobą emocje i tętniące życiem imprezy. Przyjechała z Alicante, aby poczuć hiszpańskie rytmy i bogatą kultury pełną pozytywnej energii.
Araceli, ubrana w białą marynarkę, z lnu delikatnie pognieciona. Nonszalancko rozpięta, chodź dwa rzędy guzików dodawały jej sznyt jakiejś tajemniczej elegancji. Pod spodem miała białą luźną bluzkę na górze zapinaną na kilka guzików wsuniętą w białe proste luźne spodnie. Na nogach miała oldschoolowe adiki.
Pwoli zapadało popołudnie. Wzdłuż głównych uliczek gdzie znajdują się kawiarnie restauracje, cukienie, zaczęli gromadzić się mieszkańcy kartageny, turyści z kraju i zagranicy. Najwięcej przy Palacio Consistorial de Cartagenana i Cale Mayor.
Gdy dzwon kościelny wybił siedemnastą, a skrzekot mew latających nad miastem został zagłuszony. Wszyscy wiedieli, że zaraz pojawią się tancerki w pięknych strojach. Po kilku minut zaczął się nieść dźwięk latynoskiej muzyki. Stroje pełne pióra, cekinów, pomalowane twarze i uśmiech. Pochód składający z grupek tancerzy i muzyków. dookoła ludzie śpiewający i tańczący zarówno dzieci i dorośli.
Aracelia, nie usłyszała, jak dzwoni jej telefon. Była zafascynowana postaciami poprzebieranymi za bohaterów bajek. Stała przed wejściem do Museo del Teatro Romano de Cartagena. Telefon dzwonił już trzeci raz...