Gdy palące słońce prażyło chodnik, Valentina czekała na swojego dwunożnego przyjaciela, który zaprosił ją na lunch. Upalny upał sprawił, że pożałowała decyzji o założeniu kolorowej letniej sukienki, jednak odsunęła ten dyskomfort na bok i skupiła się na oczekiwaniu na pyszny posiłek. Rozglądając się, Valentina zauważyła rząd pustych leżaków stojących przed restauracją. Nie zastanawiając się dwa razy, ruszyła w ich stronę, szukając cienia i wytchnienia od nieubłaganego upału. Z wdziękiem usiadła na jednym z krzeseł, czując, jak ogarnia ją uczucie relaksu. W czarnych espadrylach ozdobionych kotwicami zapiętymi powyżej kostek Valentina poczuła szept morskiej bryzy muskającej jej skórę. Delikatne kołysanie krzeseł dodało powietrzu odrobiny spokoju, jakby zapraszając ją do wykorzystania chwili i oddania się radości oczekiwania. Minuty zamieniły się w godziny, a cierpliwość Valentiny zaczęła słabnąć. Zastanawiała się, jak jej przyjaciółka mogła się tak spóźnić. Ale gdy już miała się poddać i odejść, jej uwagę przykuł dziwny dźwięk. Była to cicha melodia niesiona przez wiatr. Valentina nadstawiła uszu, próbując rozszyfrować jego pochodzenie. Cicha, dzwoniąca melodia zdawała się pochodzić z pobliskiego parku, ukrytego wśród tętniącego życiem chaosu miasta. Ciekawość zwyciężyła i postanowiła podążać za czarującą melodią. Odchodząc od leżaka, Valentina wędrowała wąskimi uliczkami w poszukiwaniu nieuchwytnego źródła melodii. Im głębiej zagłębiała się w serce miasta, tym bardziej zmieniało się jej otoczenie. Hałas ruchu ulicznego i pospiesznych kroków zniknęły w tle, zastąpione delikatnym szelestem liści i odległym śpiewem ptaków. Melodia stawała się coraz silniejsza, prowadząc ją bliżej swojego eterycznego twórcy. Po chwili, która wydawała się wiecznością, Valentina wyszła na małą polanę, skąpana w złotym blasku. Tam, pośrodku, siedział muzyk, a jego zwinne palce tańczyły po strunach zniszczonej gitary. Oczarowana pięknem melodii Valentina patrzyła, jak wzrok muzyka spotyka się z jej oczami. Bez słowa przywołał ją bliżej, zapraszając, aby dołączyła do niego w symfonii ich wspólnej chwili. Kiedy Valentina usiadła obok niego, świat zdawał się znikać. Muzyka wypełniała powietrze, splatając się z każdym jej oddechem. Czas przestał istnieć, gdy zatracili się w harmonii wszechświata. Ale równie szybko, jak zaklęcie się rozpoczęło, tak szybko się skończyło. Ostatnia nuta zawisła w powietrzu, pozostawiając Valentinę w stanie zdumienia. Muzyk uśmiechnął się, a jego oczy wyrażały tę samą ciekawość, która w niej iskrzyła. Kiwnięciem głowy na pożegnanie Valentina pożegnała muzyka i wróciła swoimi krokami na tętniące życiem ulice. Kiedy odchodziła, a w jej głowie kłębiły się pytania i myśli, nie mogła powstrzymać się od zastanawiania się, czy to spotkanie było jedynie wytworem jej wyobraźni, czy też spojrzeniem w świat wykraczający poza jej własny. I tak wspomnienie tego gorącego czerwcowego dnia pozostało w jej umyśle jak fragment snu, na zawsze kusząc ją tajemnicą tego, co mogło się wydarzyć.
Espadryle na koturnie zapinane nad kostką