W jakich sandałkach na szpilce kobieta będzie wyglądać stylowo?
Udostępnij Facebook X LinkedIn
W jakich sandałkach na szpilce kobieta będzie wyglądać stylowo?

Berengária Navarro zawsze była kobietą tajemniczą, z pełnią uroku, który przyciągał ludzi. Jej przyjazd do Kartageny z Malagi nowiutkim Seatem było tylko intrygujące. Ale nie jest możliwe, że tak miało być.

Została zaproszona na ślub i wesele przez swoją przyjaciółkę z liceum, Lucii. Kiedy zaprakowała na parkingu przed kościołem spojżała na zegarek na kokpcie w samochodzie. Spojżała na zaproszenie. Godzina jaka była podana na zaproszeniu uświadomiła ja że ma jeszcze godzinę. Postanowiła przejś się wokół okazałej budowli, z nastawieniem, że znajdzie się jakieś miejsce, aby usiąść. Boczna część kościoła posiada drzwi do których prowadziły marmurowe schody. Spojrzała odruchowo na zegarek, miła jeszcze pięćdziesiąt minut.

Zapach zielonych drzew i krzewów wypełniał swoją świeżością powietrza, delikatny wietrzyk bawił się jej idealnie upiętymi włosami. Ten spokojny i poukładany świat zakłóciła postać idąca za żywopłotem. Był to fotograf, niosący statyw i sprzęt w dwóch profesjonalnych walizkach. Zaintrygowana patrzyła, a jej myśli przeliczały ile ma lat? jak się nazywa? czy ma żonę?

Jego cień przesuwał się dodając jego sylwetce wielkość, a tym samym trochę ją zniekształcając. Był ubrany jak typowy fotograf miała ciemno brązowe mokasyny, beżowe spodnie w kant, koszulę w kratkę i granatową sztruksową marynarkę. Skręcił w jej kierunku i szedł prosto na nią, nie widziała jego twarzy dlatego, że słońce świeciło w jego plecy. Zatrzymał sie przed nią, a delikatne dreszcze przeszły jak błyskawica po plecach i wróciły przez dłonie i stopy prosto w do serca. Czuła jak jej serce pompuje szybciej i więcej krwi.

-Powiedział Buenos Dias, -ona odpwiedziała Buenos Dia. Powiedział z wielką gracją. Czy mógłbym Cię prosić, abyś się przesunęł chciałbym wejść do kościoła. Muszę przygotować sprzęt do ceremoni. Ona odpowiedziała. -oczywiście. Zapomniała, że siedzi na schodach prowadzących do bocznego wejścia do kościoła. Usłyszała jak naciska wielką mosiężną klamkę drzwi z wielkim majestatem zaskrzypiały, a później rozległ się pusty dzwięk zatrzaskiwanych drzwi.

Głowa i serce powiedziały w tym samym czasie, dziś jeszcze się spotkamy. Berengária Navarro przekręciła przegub dłoni, zegar informował, że za trzydzieści trzy minuty rozpocznie się ceremonia. Wstała rozejżała się dookoła, widziała jak podjeżdżają pod kosciół goście. Po chwili klamka skrzypneł i uchyliły się drzwi. Fotograf stał w drzwich, na jego szyji zawieszony był, aparta, który podrzywmywał pasek z napisem Canon. Prawa dłoń podrzymywała obiektyw. Fotograf zrobił jej zdjęcie. Powiedział -Pięknie. Fotograf zrobił kolejne zdjęcie, na którym uchwycił jej lewy profil. Ona uśmiechnęła się, migawka jeszcze kilka razy przecięła ciszę. Przedstawił się -Jestem Hugo, Odpowiedziała, -a ja Berengária Navarro. -Wiem...Zamurowało ją skąd fotograf wiedział jak się nazywa. Fotgraf już był przed nią około piętnastu metrów. Robił zdjęcia wszystkim napotkanym gościom. Berengária popatrzyła na swoją dopasowaną granatową sukienkę weselną, która opinała jej ciało, delikatny makijaż i czerwona szminka podkreślająca jej naturalne piękno. Zatrzymał się na chwile jej sylwetka nieznacznie znikształcona odbijała się w szybie kiosku przykościelnego. Było to moment zatrzymana w czasie, może nawet nadający się na okładkę magazynu mody.