Gdy Carlotta Fiorucci przechadzała się po urokliwych uliczkach Rzymu, jej uwagę przykuła wspaniała Via Leon XIII. Brukowana, wąska aż kusiła, aby w nią skręcić. Posiadała magiczny urok. Carlotta Fiorucci poczuła w żyłach podekscytowanie i ciekawość.
Jej cel, był inny szła do Villa Doria Pamphilj największego parku miejsckiego w Rzymie. Ubrana w czarną sukienkę na ramiączka i efektowany prosty żakiet, Carlotta emanowała młodzieńczą elegancją. Je oczy przed oślepijącym słońcem, chroniły czarne okulary, kwintesencja włoskich kobiet podczas upalnych letnich dni. Gdy zbliża się do willi, zapach kwitnących róż wypełniał powietrze, przeplatając się z melodiami śpiewu ptaków. Nieznany krajobraz Rzymu, który atakuje jej podświadomość i wyobraźnie.
Kroki Carlotty nabrały przyspieszenia, a jej serce biło z niecierpliwości. Pragnęła wejść do parku przed wyciaczką japończyków, którzy wysiedli z autokaru. Powoli wychodząc kierowali się w kierunku wejścia. Wiedziała, że jeśli wejdzie przed nimi będzie miała przed sobą wolne uliczki. Zakamarki tej wspaniałej posiadłości, nasączone były historiami towarzyskimi, miłosnymi oraz kryminalnymi. Wrośniete wysokie drzewa widziały nie jedno, a mur zasłonił nie jedno. Ptaki słyszały nie raz kocham Cię...