Jakie gry są dostępne w kasynie?

Kasyno oferuje klasyczne gry stołowe: ruletę francuską, blackjack, baccarat i poker. Dostępne są również automaty do gier. Najbardziej prestiżowe są sale prywatne z wysokimi limitami, gdzie gra światowa elita.

Ile kosztuje gra w Casino de Monte-Carlo?

Minimalne stawki przy stołach zaczynają się od 5-25 euro, ale w ekskluzywnych salach mogą sięgać tysięcy euro. Automaty przyjmują monety od 1 euro. Sale prywatne wymagają znacznie wyższych budżetów.

Czy trzeba rezerwować miejsce wcześniej?

Dla zwykłych sal rezerwacja nie jest konieczna, wystarczy przyjść i zapłacić wstęp. Sale prywatne i ekskluzywne wydarzenia wymagają wcześniejszej rezerwacji. Zaleca się sprawdzenie godzin otwarcia przed wizytą.

Co czyni to kasyno tak ekskluzywnym?

Casino de Monte-Carlo to symbol luksusu od 1863 roku. Jego wyjątkowość wynika z: historycznej architektury, lokalizacji w sercu Monako, obsługi światowej klasy oraz faktu, że grali tu książęta, gwiazdy Hollywood i miliarderzy z całego świata.

Jakie są godziny otwarcia kasyna?

Kasyno jest otwarte codziennie od 14:00. Godziny zamknięcia różnią się w zależności od dnia tygodnia i sezonu. W weekendy i podczas sezonu letnego kasyno pracuje dłużej. Najlepiej sprawdzić aktualne godziny na oficjalnej stronie.

Czy można robić zdjęcia wewnątrz kasyna?

Fotografowanie jest surowo zabronione w salach gier ze względów bezpieczeństwa i prywatności gości. Zdjęcia można robić jedynie w wyznaczonych strefach publicznych i atrium. Naruszenie tej zasady może skutkować usunięciem z kasyna.

Casino de Monte-Carlo: tajemnice najbardziej ekskluzywnego kasyna świata

Casino de Monte-Carlo fascynuje odwiedzających od ponad 160 lat jako symbol luksusu, elegancji i fortuny. Ta ikoniczna instytucja, położona w sercu Księstwa Monako, przyciąga zarówno arystokrację, jak i zwykłych turystów, pragnących doświadczyć choć przez chwilę życia wśród elit.

Początkowo zbudowane, aby uratować finanse małego księstwa, kasyno z czasem przekształciło się w światowej sławy atrakcję. Zachwycające wnętrza w stylu belle époque, zaprojektowane przez Charlesa Garniera, zapierają dech w piersiach nawet najbardziej wymagającym gościom. Jednakże, za fasadą przepychu kryje się fascynująca historia pełna intryg, strategicznych decyzji i wizjonerskich osobowości.

W tym przewodniku odkryjemy tajemnice Casino de Monte-Carlo, poznamy jego bogatą historię oraz dowiemy się, dlaczego to miejsce nadal pozostaje symbolem ekskluzywności i luksusu na światową skalę.

Historia i powstanie Casino de Monte-Carlo

W połowie XIX wieku maleńkie Księstwo Monako stanęło w obliczu poważnego kryzysu finansowego. Ta niepozorna historia zapoczątkowała powstanie instytucji, która miała na zawsze odmienić losy tego niewielkiego państwa i stać się jednym z najsłynniejszych symboli luksusu na świecie.

Dlaczego powstało kasyno?

Początkowo sytuacja finansowa Monako była dramatyczna. Rodzina książęca Grimaldich znalazła się na skraju bankructwa, co wymagało natychmiastowych i zdecydowanych działań. Problemy finansowe stały się szczególnie dotkliwe po utracie dochodów podatkowych z dwóch zbuntowanych miast - Menton i Roquebrune, które ogłosiły niepodległość od Monako w 1848 roku i odmówiły płacenia podatków od oliwy z oliwek i owoców nakładanych przez Grimaldich.

W tej trudnej sytuacji to właśnie księżna Karolina, bystra i zorientowana biznesowo małżonka księcia Florestana, wpadła na pomysł otwarcia kasyna hazardowego w Monako. Jej wizja była jasna - przychody z tego przedsięwzięcia miały uratować ród Grimaldich przed bankructwem. Pomysł ten, choć początkowo kontrowersyjny, okazał się jedną z najbardziej przełomowych decyzji w historii księstwa.

W 1854 roku Karol, syn Florestana i przyszły książę Monako, zrekrutował zespół Francuzów (pisarza Alberta Auberta i biznesmena Napoleona Langloisa), aby opracować plan rozwoju i napisać prospekt mający przyciągnąć 4 miliony franków potrzebnych na budowę uzdrowiska do leczenia różnych chorób, kasyna hazardowego wzorowanego na kasynie Bad Homburg oraz willi w stylu angielskim.

Po otrzymaniu koncesji na 30-letnie prowadzenie zakładu kąpielowego i stołów do gier, Aubert i Langlois otworzyli pierwsze kasyno 14 grudnia 1856 roku w Villa Bellevu. Miejsce to, choć przewidziane jedynie jako tymczasowa lokalizacja, było skromnym dworkiem w La Condamine.

Jednakże w późnych latach 50. XIX wieku Monako było mało prawdopodobnym miejscem na sukces kurortu. Brak dróg łączących Monako z Niceą i resztą Europy, brak komfortowych miejsc noclegowych dla odwiedzających, a także niepowodzenie koncesjonariuszy w promowaniu nowego kurortu skutkowało znacznie mniejszą liczbą klientów niż pierwotnie przewidywano. Te początkowe trudności sprawiły, że przedsięwzięcie przynosiło straty.

Niezdolni do pozyskania kapitału niezbędnego do prowadzenia przynoszącego straty przedsiębiorstwa, Aubert i Langlois odstąpili swoje prawa Frossardowi de Lilbonne, który z kolei przekazał je Pierre'owi Auguste'owi Davalowi w 1857 roku. Mimo tych zmian, pierwsze lata funkcjonowania kasyna nie przyniosły oczekiwanych rezultatów.

Rola księcia Karola III i François Blanca

Prawdziwy przełom nastąpił w 1863 roku, kiedy książę Karol III wraz z matką podjęli decyzję o zbudowaniu kasyna. Poszukiwali osoby, która mogłaby przekształcić ich wizję w rzeczywistość. W tym samym roku François Blanc wreszcie zgodził się przejąć monakijski biznes kasynowy.

François Blanc nie był przypadkową osobą w świecie hazardu. Wcześniej odpowiadał za sukces kasyna w Hamburgu w Niemczech, a teraz otrzymał przywilej zarządzania hazardem w Monako za pośrednictwem Société des Bains de Mer et du Cercle des Etrangers (monakijskiego zakładu turystycznego, który obecnie posiada nieruchomości związane z hazardem, rozrywką i wypoczynkiem). Jego przydomek "Czarodziej z Monte Carlo" doskonale oddawał jego umiejętności w kreowaniu prestiżowych miejsc rozrywki.

Aby zarządzać nowym przedsięwzięciem, utworzono spółkę (Société des Bains de Mer et du Cercle des Etrangers) z kapitałem 15 milionów franków. Wśród prominentnych inwestorów znaleźli się Charles-Bonaventure-François Theuret, biskup Monako, oraz kardynał Pecci, przyszły papież Leon XIII. To pokazuje, jak poważnie traktowano tę inwestycję i jakie nadzieje z nią wiązano.

Blanc został większościowym udziałowcem spółki i otrzymał 50-letnią koncesję, która miała trwać do 1913 roku. Wykorzystał swoje koneksje, aby szybko pozyskać wymagany kapitał i rozpocząć masową budowę. Za jego naleganiem obszar Spelugues, gdzie znajdował się kompleks hazardowy, został przemianowany, aby brzmiał bardziej atrakcyjnie dla odwiedzających kasyno. Rozważano kilka propozycji, a nazwa Monte Carlo została wybrana na cześć księcia Karola.

Książę Karol III zbudował swoje pierwsze kasyno w 1865 roku, zmuszony groźbą bankructwa. Odniosło ono tak duży sukces, że już w 1869 roku książę mógł znieść opodatkowanie w księstwie. Ta decyzja była niezwykle istotna dla przyszłości Monako, które do dziś pozostaje rajem podatkowym.

François Blanc zainwestował cały swój majątek w nabycie spółki SBM, za ogromną kwotę 2 290 000 frankówS. Ponadto zainwestował znaczny kapitał w rozwój kraju, sponsorując nowe drogi i koleje. Dzięki swojemu talentowi i bogatemu doświadczeniu z Homburga, Blanc uczynił Monako nowym modnym kierunkiem turystyki i hazardu.

Transformacja Monte Carlo w XIX wieku

Transformacja Monte Carlo była spektakularna. W pierwszych latach działalności SBM zarządzanej przez François Blanca, Monako odwiedziło ponad 30 000 turystów. Wielu z nich stanowili mieszkańcy Homburga, ciekawi odkrycia nowego "gniazda" otwartego teraz w Monako. Hojni goście chętnie wydawali pieniądze. W pierwszych latach dochody Blanca osiągnęły 640 000 franków.

W 1869 roku, zaledwie kilka lat po otwarciu kasyna, Monako odwiedziło ponad 170 000 turystów. Klientela była elitarna - fakt, że Książę Walii, przyszły Edward VII, Alexandre Dumas, Jacques Offenbach, Baron Haussmann i Książę Napoleon wszyscy tam przebywali, świadczy o doskonałej reputacji Monako. Zima była celebrowana jako ulubiona pora roku przez turystów przyciąganych łagodnym klimatem. Monakijska lokalna gazeta odnotowała, że "Monako zalicza się do najlepszych kurortów zimowych". Monte Carlo było modne i stanowiło miejsce spotkań wyższych sfer.

Kiedy François Blanc zmarł w 1877 roku, jego żona Marie przejęła zarządzanie Société des Bains de Mer. Kontynuowała pracę męża i zdecydowała się na budowę nowych piwnic winnych w Hôtel de Paris, poświęconych wykwintnym winom. Stare budynki kasyna zostały zburzone w 1878 roku, aby w ciągu niespełna 6 miesięcy ustąpić miejsca budowie nowego kompleksu.

W latach 1878-79 budynek kasyna został przekształcony i rozbudowany według projektów Julesa Dutrou i Charlesa Garniera, architekta, który zaprojektował paryski gmach opery, znany obecnie jako Palais Garnier. François Blanc znał Garniera, ponieważ Blanc udzielił pożyczki co najmniej 4,9 miliona złotych franków pozbawionemu środków rządowi Trzeciej Republiki Francuskiej, aby gmach opery, którego budowę rozpoczęto w 1861 roku, mógł zostać ukończony.

Po zbudowaniu paryskiej Opery, Charles Garnier miał poprowadzić budowę teatru kasyna i dużej sali gier . Nadał budynkowi obecny wygląd, wieńcząc go kopułą i dwiema iglicami. W tym samym czasie wokół kasyna powstawały luksusowe hotele, restauracje i ogrody, przekształcając dawny Plateau des Spélugues w prawdziwe miasto.

Książę Karol III dekretem z 1 czerwca 1866 roku postanowił, że obiekty Société des Bains de Mer będą odtąd nazywane "Monte Carlo". Nazwa ta, oznaczająca dosłownie "Góra Karola", upamiętnia fundatora tego miejsca. Zasady funkcjonowania kasyna były jasno określone - żaden obywatel Monako nie mógł w nim grać. Jak tłumaczy jeden z dyrektorów: "To dla naszej własnej ochrony. Gdy kasyno otwierano w 1863 roku, władca, który zaplanował jego budowę, książę Karol III - od którego imienia pochodzi nazwa 'Monte-Carlo' - zadecydował, że jego obywatelom nigdy nie będzie wolno grać. Projekt miał przynieść dobrobyt, nie nieszczęście".

W 1882 roku Café Divan ustąpił miejsca Café de Paris. Oryginalny skromny budynek został zastąpiony wiosną 1897 roku wspaniałym budynkiem w stylu mauretańskim. W tym samym roku tłumy gromadziły się na Placu, aby zobaczyć jednego z najsłynniejszych gości Café de Paris: André Michelina, który stracił kontrolę nad swoim samochodem podczas wyścigu Marsylia-Fréjus-Monte-Carlo i rozbił się o jeden z filarów kawiarni.

Ekspansja kompleksu trwała przez cały XIX wiek. W ciągu zaledwie 160 lat Monte Carlo przekształciło się w masę pięciogwiazdkowych hoteli, wytwornych restauracji, samochodów sportowych i domów mody. Kasyno i Hotel de Paris, w swoim prestiżowym miejscu na Place du Casino, nadal witają śmietankę towarzyską z całej Europy i utrwalają reputację Monte Carlo jako najbardziej luksusowego miejsca na kontynencie.

Dzięki dochodom z kasyna książę Karol III mógł nie tylko uratować finanse swojego księstwa, ale także przekształcić je w światowe centrum luksusu i rozrywki. Ponadto, za panowania Karola III, Księstwo Monako zwiększyło swoją działalność dyplomatyczną; na przykład w 1864 roku Karol III zawarł Traktat o Przyjaźni z Bejem Tunisu, Muhammadem III as-Sadiqiem, który regulował również kwestie handlowe i morskie.

Rząd Monako zachowuje kontrolny udział finansowy w kasynie, a księstwo pozostało rajem podatkowym. Casino de Monte-Carlo samo w sobie przyczyniło się do budowy nowych hoteli i restauracji ze swoich dochodów. Obecnie należy do Société des Bains de Mer (SBM) i służy jako miejsce spotkań towarzyskich, regularnie goszcząc wysokiej klasy imprezy rozrywkowe wśród tętniącej życiem sceny hazardowej.

Od momentu otwarcia, Casino de Monte-Carlo cieszy się szacowną reputacją jako jedno z najbardziej ekskluzywnych luksusowych kasyn na świecie. Pomysł księżnej Karoliny, która dostrzegła znaczący potencjał, jaki kasyno mogło mieć w zakresie generowania dochodów, z pewnością okazał się inspirujący na przestrz

Architektura i wnętrza kasyna

Majestatyczna bryła Casino de Monte-Carlo, widoczna z daleka, stanowi architektoniczną perłę Riwiery Francuskiej. Budynek kasyna to nie tylko miejsce hazardu, ale prawdziwe dzieło sztuki, które od ponad wieku zachwyca gości swoim przepychem i kunsztem wykonania.

Styl belle époque i projekt Charlesa Garniera

Kasyno w Monte Carlo zostało pięknie skonstruowane w stylu belle époque, reprezentując wspaniałość tej złotej ery kulturalnej i artystycznej prosperity. Ten charakterystyczny styl łączy w sobie elegancję i wyrafinowanie, przy czym zewnętrzna fasada jest równie uderzająca jak wnętrze.

Przełomowy moment w historii architektury kasyna nastąpił w latach 1878-79, kiedy to budynek został gruntownie przekształcony i rozbudowany według projektów dwóch wybitnych architektów: Julesa Dutrou (1819-1885) oraz Charlesa Garniera. Ten drugi był już wówczas sławny jako twórca paryskiego gmachu opery, znanego obecnie jako Palais Garnier. Co ciekawe, François Blanc znał osobiście Garniera, ponieważ udzielił rządowi Trzeciej Republiki Francuskiej pożyczki w wysokości co najmniej 4,9 miliona złotych franków, aby gmach opery, którego budowę rozpoczęto w 1861 roku, mógł zostać ukończony. Opera paryska została ostatecznie otwarta w 1875 roku.

Przebudowa Casino de Monte-Carlo obejmowała dodanie sali koncertowej (zaprojektowanej przez Garniera i później nazwanej Salle Garnier), zlokalizowanej po stronie kasyna zwróconej w stronę morza, oraz przeprojektowanie i rozbudowę sal gier i przestrzeni publicznych, głównie wykonanych przez Dutrou po stronie kasyna zwróconej w stronę Place du Casino, gdzie znajdowały się również Hôtel de Paris Monte-Carlo i Café de Paris. Mimo wszystkich późniejszych dodatków i modyfikacji, kasyno nadal zachowuje wyraźny styl Beaux Arts.

Garnier nadał budynkowi obecny wygląd, wieńcząc go kopułą i dwiema iglicami. Jego projekt dla Casino de Monte-Carlo stanowi mistrzowskie połączenie stylów barokowego i Beaux-Arts. Fasada ozdobiona jest skomplikowanymi rzeźbami, wyszukanymi kształtami i wielkimi kolumnami, tworząc wizualnie oszałamiającą zewnętrzną część, która przyciąga uwagę. Symetryczny układ i harmonijne proporcje są charakterystyczne dla architektury Beaux-Arts, podczas gdy rozbudowane dekoracje odzwierciedlają wpływy barokowe.

Zdobienia, żyrandole i detale wnętrz

Przekroczenie progów kasyna to jak podróż w czasie. Nie sposób nie poczuć się elegancko pod skupiskami żyrandoli i sufitów pokrytych złotem. Wejście do kasyna jest niczym mniej niż spektakularne. Gości wita wspaniały atrium wyłożony marmurem i najeżony 28 kolumnami jońskimi. Charles Garnier, architekt paryskiej opery, był odpowiedzialny za ten ostentacyjny projekt.

Wewnątrz atrium można podziwiać kunsztowne witraże, wyszukane rzeźby i dramatyczne żyrandole, które dodają imponującej atmosfery, podczas gdy rozległe ogrody i tarasy przyczyniają się do idyllicznego otoczenia na zewnątrz . Hol wejściowy prowadzi do wielkiego atrium, zwieńczonego olśniewającym kryształowym żyrandolem. To poczucie przybycia ustanawia ton dla wykwintnego doświadczenia, które czeka wewnątrz.

Sale do gier są sercem Casino de Monte-Carlo. Każde pomieszczenie jest arcydziełem designu, z unikalnym motywem i wystrojem. La Salle Europe była pierwszą salą hazardową zbudowaną w kasynie przez architekta Dutrou w 1865 roku. Została przerobiona przez Charlesa Garniera w 1878 roku, a następnie ponownie przez Henri Schmita w 1898 roku. Osiem bohemskich kryształowych żyrandoli, z których każdy waży ponad 150 kilogramów, oświetla pokój i rozjaśnia freski, które zostały namalowane w 1898 roku.

Innym przykładem jest Salle Médecin, słynąca z luksusowych dekoracji, złotych liści, sumptuarnych draperii i skomplikowanie malowanych sufitów. Połączenie bogatych tekstur, odważnych kolorów i luksusowych materiałów tworzy atmosferę, która jest jednocześnie zapraszająca i inspirująca.

Po prawej stronie La Salle Europe znajduje się Salon Rose, znany również jako restauracja Blue Train. Wystrój jest reprodukcją jadalni z okresu Belle Epoque z Wagon-Lits (firma, która była historycznym operatorem Orient Expressu) do najdrobniejszych szczegółów. Znajdują się tu stoły do gry, ale pokój mieści również restaurację. To pomieszczenie nosi imię swojego architekta, Francois Medecina, i jest ozdobione brązem, zielenią cesarską i mahoniu. Wszystkie obrazy są autorstwa jednego artysty i przedstawiają różne momenty w ciągu dnia.

Godne uwagi są również Les Salles Touzet, które wielu uznaje za najpiękniejsze pomieszczenia w kasynie. Ściany są ozdobione mistrzowskimi malowidłami, ale główną atrakcją jest witrażowy dach. Wystrój skłania do pozostania i chłonięcia przepychu tego wszystkiego.

W salonach, na ścianach i sufitach, obrazy i freski opowiadają tę samą historię: historię kobiet, wiecznej muzy i alegorii natury i sztuk. Cały budynek przepełniony jest dziełami sztuki. Dla zainteresowanych architektonicznym i ściennym dziedzictwem Lazurowego Wybrzeża, Casino de Monte-Carlo jest obowiązkowym przystankiem, ponieważ prezentuje prace niezliczonych artystów z okresu między 1863 a 1910 rokiem.

Opera Monte

Jednym z klejnotów Charlesa Garniera jest Opera de Monte-Carlo, ukryta za kasynem. To włoski teatr dostępny z głównych schodów . Opera de Monte-Carlo jest częścią Casino de Monte-Carlo, znajdującego się w Księstwie Monako.

Mimo że teatr nie był pierwotnie przeznaczony na operę, szybko zaczął być często wykorzystywany do tego celu i został przebudowany w latach 1898-99 przez Henri Schmita, głównie w obszarze sceny, aby był bardziej odpowiedni do opery. Sala została zainaugurowana 25 stycznia 1879 roku występem Sarah Bernhardt przebranej za nimfę .

Warto zaznaczyć, że w pierwszych latach XX wieku Salle Garnier miała gościć takich wielkich wykonawców jak Nellie Melba i Enrico Caruso w La bohème i Rigoletto (w 1902 roku) oraz Feodora Chaliapina w premierze Don Quichotte Julesa Masseneta (1910). Ta produkcja stanowiła część długiego związku między zespołem a Massenetem i jego operami, z których dwie zostały przedstawione tam pośmiertnie.

Opera de Monte-Carlo zachowała wielką operową tradycję, jednocześnie wspierając kreatywność. Doskonała akustyka Salle Garnier pozwala publiczności cieszyć się niesamowitymi pokazami, takimi jak Monte-Carlo Jazz Festival, który każdej jesieni gromadzi największych muzyków jazzowych. Przez cały rok wielu międzynarodowych gwiazd występuje w tym magicznym otoczeniu, w tym Prince, Lionel Richie, Patti Smith, Peter Doherty, Jane Birkin, legendarny zespół rockowy YES, niesamowita Lana del Rey, Carla Bruni i wielu innych.

Największe nazwiska w show-biznesie otrzymują najważniejsze role w operze i teatrze w Salle Garnier, w tym największy wśród największych: Sarah Bernhardt. Opera de Monte-Carlo stała się miejscem, gdzie kwitnie kulturalna awangarda, wzmacniając wyróżniający się status tej sali wydarzeń wśród najbardziej eminentnych miejsc w Europie.

Budynek został zaprojektowany przez architekta Charlesa Garniera i zlecony przez księcia Karola III w latach 70. XIX wieku. Teatr znajduje się na wybrzeżu Morza Śródziemnego. Przed budynkiem znajdują się popiersia kompozytorów Berlioza i Masseneta wykonane przez rosyjskiego rzeźbiarza L.A. Bernstama.

Opera oferuje 583 miejsca na przedstawienia z orkiestrą (517 + 63, w 3 lożach i 2 balkonach) oraz 635 miejsc bez orkiestry, na 670 m², pod sufitem o wysokości 16 m i sceną o powierzchni 270 m². Jej doskonała i wyjątkowa akustyka oraz magiczny wystrój z aksamitu, złota i szlachetnego drewna, pod konstrukcją sygnowaną przez Gustave'a Eiffla, pozwalają oferować zdumiewające spektakle na międzynarodowym poziomie.

To miejsce sztuki i historii jest jedyne w swoim rodzaju dzięki bezpośredniemu widokowi na głębokie błękitne morze. Od czasu inauguracji teatr był gospodarzem 45 światowych premier produkcji operowych.

Połączenie Casino de Monte-Carlo i Opery tworzy niezwykły kompleks kulturalny i rozrywkowy, który od ponad stulecia przyciąga elity z całego świata. Zarówno kasyno, jak i opera zachowały swój oryginalny charakter belle époque, stając się symbolem luksusu, sztuki i wyrafinowania.