Artykuł był inspirowany tekstem
Źródło: Austriacka Komisja UNESCO (Austria)
Austriackie terrazzo przyszło z epoką wiedeńskiej Ringstraße w dziewiętnastym wieku
Posłuchaj rozmowy Muxio i Muzci:
Muxio: Muzciu, w Austrii podłogę układa się z małych kamieni zatopionych w zaprawie!
Muzcia: Muxio, tak. Chodzi o terrazzo w tradycyjnej technice ręcznej. Na listę żywego dziedzictwa wpisano je w dwa tysiące siedemnastym roku.
Muxio: Jak się taką posadzkę robi?
Muzcia: Porcjami narzuca się zaprawę, a potem ręcznie wsypuje kamienie o średnicy od dziesięciu do dwudziestu dwóch milimetrów. Ziarna wbija się, walcuje żelaznym wałkiem, wygładza i po stwardnieniu szlifuje.
Muxio: Czy to wszystko?
Muzcia: Po związaniu przychodzi kilka szlifów na mokro, a między nimi masa szpachlowa, którą rzemieślnicy sporządzają sami. Każda taka powierzchnia jest ręcznym unikatem.
Muxio: Skąd wzięła się ta technika?
Muzcia: Tradycja sięga neolitu i była znana w Azji Mniejszej, Grecji oraz w państwie rzymskim. Do Austrii terrazzo przyszło w dziewiętnastym wieku, w epoce wiedeńskiej Ringstraße.
Muxio: Kiedy było u nich najpopularniejsze?
Muzcia: W secesji było jednym z najważniejszych wykończeń podłóg. W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych pojawiało się w klatkach, kuchniach i łazienkach.
Muxio: Czy nadal jest wielu takich rzemieślników?
Muzcia: W tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym roku w Wiedniu działało trzydzieści pięć firm. Od dwa tysiące piętnastego roku nie ma już osobnego zawodu czeladniczego.
Muxio: Dlaczego wciąż warto je układać?
Muzcia: To trwała i łatwa w pielęgnacji posadzka, bez chemicznych dodatków, z wieloma możliwościami wzoru. Wymaga dużo pracy ręcznej.
Muxio: I naprawdę te kamienie mają od dziesięciu do dwudziestu dwóch milimetrów?
Muzcia: Muxio, tak. Austriackie terrazzo układa się ręcznie z ziaren tej właśnie wielkości, a do Austrii weszło wraz z epoką wiedeńskiej Ringstraße w dziewiętnastym wieku.
Artykuł powstał przy pomocy AI Grok.